In ‘Vrijwilliger in de Spotlights’ zetten we de schijnwerpers op de stille krachten achter High Five. Niet de helden die je op het podium ziet, maar de mensen die achter de schermen onvermoeibaar het verschil maken. In deze column onthullen we een kant van onze vrijwilligers die maar weinigen kennen: hun drijfveren, hun bijzondere verhalen, hun onverwachte talenten en de kleine momenten die hun inzet zo bijzonder maken. Maak kennis met de gezichten én de passies die High Five tot leven brengen.

Dit keer zetten we Geerten Schepens in de Spotlight.

Wie regelmatig in de zaal van High Five Tilburg komt, heeft hem ongetwijfeld wel eens gezien. Soms als speler, soms als scheidsrechter, maar ook vaak langs de lijn als trainer of coach. 
De afgelopen 6 jaar was hij ook het gezicht achter de ledenadministratie. Voor Geerten Schepens (44) is basketbal al ruim dertig jaar een belangrijk onderdeel van zijn leven. “Basketbal is mijn identiteit. Zonder mijn spierziekte zou ik waarschijnlijk nooit gestopt zijn met spelen.”

Geerten woont praktisch om de hoek van de club. Zijn geschiedenis met High Five gaat ver terug. In 1995 kwam hij vanuit de Udenhoutse basketballvereniging naar Filtech Five, de voorloper van High Five. Daar doorliep hij het laatste deel van de jeugd. “In het begin moest ik even mijn plek vinden omdat ik van buiten kwam, maar uiteindelijk heb ik in alle eerste jeugdteams gespeeld.”

Een van zijn coaches destijds was Joost (Overeem, Red.) en hij speelde onder andere samen met Jorn Overeem, de broer van Rens. Basketbal werd al snel een vaste waarde in zijn leven.

Niet alleen op het veld was Geerten actief. Al snel pakte hij ook andere rollen binnen de club op. Zo werd hij bondsscheidsrechter en floot hij regelmatig wedstrijden op landelijk niveau. Vrijwilligerswerk zit een beetje in zijn opvoeding. “Mijn vader is ook ‘vrijwillerig’ ingesteld. Het voelde voor mij logisch om ook iets terug te doen voor de club.”

De scheidsrechterscursus deed hij samen met Erik van Roemburg. “Erik had grotere ambities als scheidsrechter dan ik, maar ik vond het gewoon leuk om te doen voor de club.”

Later speelde Geerten zo’n tien jaar bij Agathos in Raamsdonksveer. Daar kon hij een vaste waarde worden in een jonge ploeg.
Ik heb daar een geweldige tijd gehad, maar na tien jaar zat mijn tijd er daar op.” In 2019 keerde hij terug naar High Five. “Ik woonde inmiddels met mijn gezin in Tilburg, dus het was eigenlijk een logische stap.”

Naast het fluiten en spelen gaf Geerten ook training aan verschillende meidenteams. Veel leden kennen hem dan ook van de uren die hij in de zaal doorbracht.
De afgelopen zes jaar was hij bovendien verantwoordelijk voor de ledenadministratie. “Toen ik terugkwam bij de club zag ik op social media dat daar iemand voor werd gezocht. Ik dacht: dat wil ik wel proberen.”

Die periode viel samen met een bijzondere fase voor de club. Het leek het er destijds even op dat er geen enkel seniorenteam meer gevormd kon worden. “Jasper en Rens hebben toen iedereen gebeld die ooit bij de club betrokken was geweest. Uiteindelijk stonden we met zo’n twintig man in de zaal, die samen het Heren 1 team vormden.”

Dat team werd al snel gekscherend het “vreemdelingenlegioen” genoemd. Namen als Ruud Smits, Bas Verdegaal, Dennis van Loon, Tim Veldhuis, Jasper Schoonhoven, Roel van Beek, Reitze de Graaf, Hein Coppes, Patrice van der Linden, Jos van Dartel en Rens Overeem stonden weer samen op het veld. “We hadden zelfs geen coach. Voor veel van die gasten was basketbal niet meer de eerste prioriteit, maar we wilden de club wel helpen.”

Een jaar later keerden ook jonge spelers terug uit Den Bosch, waaruit uiteindelijk het huidige Heren 1 ontstond. “Je zag toen weer nieuwe energie ontstaan in de club.”

Achter de schermen stond Geerten bekend als iemand die dingen graag goed geregeld ziet. “Ik heb een goed geheugen en ben vrij pragmatisch. Ik snap snel hoe dingen in elkaar zitten.” Tegelijk geeft hij zelf toe dat hij ook een perfectionist is. “Ik laat iets niet los tot het helemaal goed is. Soms duurt iets daardoor wat langer dan gepland, maar dan staat het ook echt goed.”

Als hij zelf moet inschatten hoe het bestuur hem zou omschrijven, denkt hij aan woorden als trouw, secuur, onderzoekend en kritisch. “Ik ben niet bang om het beestje bij de naam te noemen als ik denk dat iets beter kan. Niet om lastig te zijn, maar omdat ik vind dat een club als High Five dat mag ambiëren.”

Volgens Geerten heeft High Five altijd veel ambitie gehad op basketbalgebied. “Na de verhuizing vanuit de Stadssporthal naar de gerenoveerde Drieburcht moest de club zich opnieuw uitvinden. Dat is niet vanzelf gegaan, maar mensen hebben daar enorm veel energie in gestoken. Het jasje waar de club in zat was eigenlijk te klein voor die ambities. Inmiddels zit dat jasje gelukkig een stuk mooier.”

Na zes jaar ledenadministratie heeft Geerten helaas noodgedwongen besloten te stoppen met zijn vrijwilligerswerk. De belangrijkste reden is zijn gezondheid. “Ik lijd sinds kort aan een zenuwaandoening die verlammingsverschijnselen veroorzaakt.” 

“Ik merkte enkele jaren geleden ineens dat het basketballen me minder goed af ging. Het leek wel alsof ik steeds minder kracht had om de bal te schieten; een handeling die me zoveel jaren gemakkelijk afging. Na vele onderzoeken bleek dat ik een slijmbeursontsteking heb gehad in mijn schouder, die ervoor heeft gezorgd dat de zenuwen in mijn schouder en arm beschadigd raakten. Dat heeft op zijn beurt spierzwakte en gedeeltelijke verlamming tot gevolg gehad. Zelfs eenvoudige handelingen zoals tandenpoetsen, aankleden en schrijven kosten me daardoor veel moeite. Het medische traject loopt nog, maar ik had eigenlijk gehoopt op meer progressie.”

Dat betekent dat hij zijn energie zorgvuldig moet verdelen. “Soms kost zelfs een laptop openklappen al moeite. Dan moet je keuzes maken.”
Na een korte stilte vervolgt Geerten: “Het is heel pittig om telkens geconfronteerd te worden met de verdere achteruitgang van je lijf en het verlies van verschillende functies. Ik hoop dat we ooit een manier vinden om dat af te remmen.”

Het afscheid van het basketbalveld valt hem zwaar. “Na dertig jaar strijd op het basketbalveld is er nu een andere strijd voor in de plaats gekomen. Het voelt alsof ik een groot deel van mijn identiteit kwijt ben. Ik heb mezelf altijd vooral gezien als basketballer.”

Natuurlijk blijft hij betrokken bij de club. “Ik ben niet echt vertrokken. Ik kijk nog steeds graag wedstrijden. Met name Dames 1 volg ik met veel plezier.”

Zijn mooiste moment bij High Five? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “Kampioen worden met Heren 3 in 2008.

In mijn jeugd zat ik vaak dichtbij een kampioenschap, maar we we werden het steeds net niet. In 2008 lukte het wél. Dat was zo’n bijzonder moment.”

Als hij High Five in drie woorden moet omschrijven, kiest Geerten voor: diversiteit, community en veerkracht. “De club heeft echt veerkracht laten zien, zeker in de periode na de verhuizing vanuit de Stadssporthal. Het was niet vanzelfsprekend dat alles weer zo goed op de rit zou komen.”

Geerten was dus lange tijd een van de vaste gezichten achter High Five. Dat komt nu ten einde.
“Ruim dertig jaar lang heb ik op het basketbalveld gestreden. Nu moet ik helaas een andere strijd leveren. Maar High Five blijft altijd dichtbij.”